— Τι κάνεις; Πώς είσαι;

— Καλά είμαι, εσύ;

— Ε, πες μας και κανένα νέο! Πώς πάει η δουλειά;

— Δύσκολα τελευταία. Έχω πιεστεί αρκετά.

— Έλα μωρέ, όλο γκρινιάζεις… Εδώ άλλοι δεν έχουν να φάνε!

— Σωστά…

— Εσύ τι άλλο κάνεις; Τίποτα καινούργιο;

— Ξεκίνησα σπουδές.

— Α, καλά! Θα σου στείλω ένα άρθρο που διάβασα. Έχουμε γίνει η χώρα των πτυχιούχων. Όλοι σπουδάζουν πια!

— Μάλιστα…

— Κανένα χόμπι έχεις; Κάτι δημιουργικό κάνεις;

— Ναι, ξεκίνησα μαθήματα ζωγραφικής.

— …βρήκες τρόπο να σκοτώνεις την ώρα σου!

— Όχι ακριβώς. Μου αρέσει πολύ και μάλιστα κάποια έργα μου θα παρουσιαστούν σε μια ομαδική έκθεση.

— Καλά, μην παινεύεσαι κιόλας…

— Δεν παινεύομαι. Απλώς σου λέω τι κάνω.

— Εντάξει, καλέ! Μια κουβέντα είπαμε.

— …

— Κατά τ’ άλλα; Πώς περνάς;

— Όμορφα. Έχω αρκετές δραστηριότητες, κάνω πράγματα που μου αρέσουν.

— Ε, βέβαια, εσύ είσαι ελεύθερη… Δεν έχεις υποχρεώσεις! Κάνεις ό,τι θέλεις!

— Έχω κι εγώ τις υποχρεώσεις μου.

— Καλά, τώρα θα μας πεις ότι έχεις και προβλήματα;

— Όχι, απλώς…

— Άσε μας, βρε παιδί μου! Εμείς με οικογένεια και παιδιά να δεις τι τρέξιμο τραβάμε!

— Έχεις δίκιο.

— Πάντως, μια χαρά σε βρίσκω. Όλο και κάτι κάνεις!

— Ναι, προσπαθώ να αξιοποιώ τον χρόνο μου.

— … πολυάσχολη, μάλιστα!

— …

— Τι έπαθες; Γιατί δεν μιλάς;

— Τίποτα.

— Άντε, πες κανένα νέο!

— Δεν έχω νέα.

— Να… Γι’ αυτό χαθήκαμε. Δεν ανοίγεσαι. Δεν έχουμε πια τίποτα να πούμε.

— Μάλλον.

— Πάντως να ξέρεις, εγώ πάντα ενδιαφέρομαι για σένα!

Κάποτε οι άνθρωποι απομακρύνονται όχι επειδή δεν έχουν τίποτα να πουν, αλλά επειδή δεν υπάρχει πια χώρος να συναντηθούν ψυχικά.

Μια απλή ερώτηση, «Τι νέα;», αντί να γίνει αφορμή για συνάντηση, μετατρέπεται σε μια μικρή απογραφή ζωής. Τι κατάφερες, τι δεν κατάφερες, πώς περνάς, τι έχεις που δεν έχω, τι κάνεις που εγώ δεν τόλμησα να κάνω.

Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, παύουμε να ακούμε τον άλλον. Ακούμε περισσότερο τις δικές μας ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Ο παντρεμένος μπορεί να νοσταλγεί την ελευθερία του ανύπαντρου, χωρίς να βλέπει τη μοναξιά που ενδεχομένως τη συνοδεύει. Ο ανύπαντρος μπορεί να λαχταρά τη ζεστασιά μιας οικογένειας, παραβλέποντας ίσως τις αγωνίες που τη συνοδεύουν.

Εκείνος που ακολούθησε έναν ασφαλή επαγγελματικό δρόμο μπορεί να ζηλεύει τη δημιουργική ελευθερία κάποιου άλλου. Κι εκείνος που επέλεξε τη δημιουργία μπορεί να αναζητά την ασφάλεια που στερήθηκε.

Κάπου στο Γεροντικό θυμάμαι ότι είχα διαβάσει πως ο μοναχός που ζει στο κοινόβιο μπορεί να επιθυμεί την ησυχία του αναχωρητή, ενώ ο αναχωρητής, όταν δυσκολεύεται, νοσταλγεί τη συντροφιά του κοινοβίου.

Σαν να υπάρχει πάντα μια άλλη ζωή, που τη βλέπουμε μέσα από τον άλλον και μας φαίνεται καλύτερη από τη δική μας.

Μήπως τελικά δυσκολευόμαστε να συμφιλιωθούμε με όσα μας στέρησαν οι επιλογές μας, επειδή ξεχνάμε όσα μας πρόσφεραν;

Ίσως, όσο μεγαλώνουμε, να μην απομακρυνόμαστε επειδή οι ζωές μας πήραν διαφορετικούς δρόμους, αλλά επειδή δυσκολευόμαστε να κοιτάξουμε τον δρόμο του άλλου χωρίς να αναμετρηθούμε με τον δικό μας.

Πριν αναρωτηθούμε γιατί χάθηκαν οι παλιές μας φιλίες, αξίζει να αναρωτηθούμε πώς στεκόμαστε εμείς απέναντί τους;

Την επόμενη φορά που θα συναντήσεις έναν παλιό φίλο, πριν τον ρωτήσεις «Τι νέα;», σκέψου:

• Θυμάμαι τι μας ένωνε κάποτε; τότε που η φιλία μας ήταν γεμάτη χιούμορ, αυθόρμητη, χωρίς συγκρίσεις και ανταγωνισμούς;
• Τι μου καθρεφτίζει σήμερα η ζωή του; Υπάρχει κάτι που ζηλεύω ή κάτι που θα ήθελα κι εγώ να είχα ζήσει;
• Αν θαυμάζω την ελευθερία, τη δημιουργικότητα ή την ασφάλειά του, πώς μπορώ να καλλιεργήσω περισσότερο αυτά τα στοιχεία στη δική μου ζωή;
• Όταν μου μιλάει, τον ακούω πραγματικά ή είμαι απασχολημένος με τις δικές μου σκέψεις και συγκρίσεις;
• Μπορώ να χαρώ με τη χαρά του και να ακούσω τη δυσκολία του, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξω ότι η δική μου ζωή είναι καλύτερη ή δυσκολότερη;

Πραγματική φιλία δεν είναι να βαδίζουμε στον ίδιο δρόμο. Είναι να μπορούμε να συναντιόμαστε ξανά, με την ίδια αθωότητα, τρυφερότητα, και ενδιαφέρον ακόμη κι όταν οι ζωές μας έχουν πάρει διαφορετικούς δρόμους.

Ίσως τότε, στην ερώτηση «Τι νέα;», να μη χρειάζεται πια να απαντάμε «Τίποτα».